یکی نمی شود

این قصه سر دراز دارد؛ یک خلأ ناشکافتنی شکوفه زده. دویی که با سی اکتاو خودش این پا و آن پا می کنند تا طعم گوش‌ها عوض شود، هرچه از لا می‌گذرد و به ر می‌رسد حتی اگر قله‌ی دو را دوباره فتح کند، باز هم احساسش دودو می زند! یکی نمی‌شود که نمی‌شود!

ساده اما سخت

آنچه در ذهن است، اگر یک نفر باشی می شود خیال؛ اگر کسی همراهت باشد می شود آرزو؛ اگر نباشی و دیگری نیز همان را در ذهن داشته باشد، می شود آرمان. آنروز که هدف تو آن آرمانی باشد که آرزویش را در خیال خوش می‌داری، حتمن کسی هست که نیست. آنچه روبرویت است، اگر یک نفر باشی می شود ترس؛ اگر کسی همراهت باشد می شود درد؛ اگر نباشی و دیگری نیز همان را روبروبش ببیند، آنگاه می توان از آرمانی گفت تا آن کسانی که باید می بودند اما نبودند، خودت باشی. چه در ذهن و چه روبرو، آن کسی که هست اما نیست، همان یک نفری است که تو هستی؛ اما نیستی. این است که تو هم اگر من باشی، ساده می‌شود. اما سخت است … می‌بینی که سخت است …

پایانی در انتظار جاودانگی

دوستش دارم. اما برگ گلی را اگر نوازش کنی، لطافتش فرو کشیده خواهد شد. بهترین‌ها تنها باید بهترین‌هایشان را نیک بشناسند تا به‌بودگی خود را نیک‌تر یابند. انکار ِ یک ابراز، ابراز ِ یک حقیقت است،  که روشنایی‌اش از شدت درخشش کورکننده شده. و آنگاه سکوت. و همه چیز از اینجا آغاز می شود تا یک پایان دیگر در انتظار جاودانگی باشد. این قبری است که می کنیم برای زنده‌ای میرنده، تا پیکر هیچ آرزوخوانی بر زمین نماند. نامش را نمی‌دانم چیست  اما امروز نیک دریافتم نشانش همین است که هیچ ندارم بگویم.

پ.ن: خَوآژگانی برآمده از چند نفری که در چند روز بلا سرم آوردند.

بدون ارتباط

نمی خواهم با کسی حرف بزنم. خسته شدم از این تکرار مزمنی که در یخه‌ی تنگ «دنیا» ورم کرده. است را باید ننوشت. چیز را باید همیشه به یاد داشت تا فراموشش کنی. همه اش باید تکرار کرد باید به تو فکر نکنم. پشت در پستوی خیال صدای آه گرمی بلند می شود که تنها زمزمه‌ای از هراس برای من بجا می گذارد. نکند بشود ببیند بگیرد بزند بکشد. بازخوانی تجربه ها سایه‌ی طغیان را پررنگتر می کند اما همه‌اش بسته به گشودگی دمی خمار است که باید نباید باشد. نه می فهمی. خدا لعنتت نکند؛ می فهمی. اما نباید بفهمی. اما هم نباید گفت چرا که یک استثناء چاره‌ی قانونگذار کلی را بی‌چاره می کند. اما باز هم نباید بفهمی تا مغزدردت بیشتر نشود. نباید قلبت شهود کند تا جان‌دردت شرنگ نکشد و از سرنگ چشمانت فوران نکند. نباید شاعر باشی. آواز نباید بخوانی. غمت را درد استخوانی کردند که خوب نشکست تا تمام شود. هنوز دنیای تنگی ست.

پ.ن: وقتی زور میزنی با کسی در ارتباط باشی یعنی هیچ ربطی بهم ندارید. و دنیایی که نامربوط‌هایش اینقدر گشادوار از همند تنگ است.